ಮೌನದ ಮಾತು 13

 ಚಂದಿರನೇತಕೆ ಬೇಕಿಹನಮ್ಮ?!

ವಿಕೃತಿ

ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ದೆ,  ಏಳುವ ಚೂರು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ.  ಒಂಚೂರು ನೆನಪಿದೆ  - ಓದುತ್ತಿದ್ದ ಪುಸ್ತಕ ಮಗಚಿ ಪುಟಗಳ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿಸಿಟ್ಟದ್ದು. ಅದು ಎಡಗಡೆಯೋ? ಬಲಗಡೆಯೋ? ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸಲು ನಾನು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದೇನೆನ್ನೋದು ಖಾತ್ರಿ ಇರಬೇಕಲ್ಲ. 'ಚಳ್' ಎಂದು ನರದೊಳಗಿಂದ ಹರಿದ ನೋವೊಂದು 'ಅಮ್ಮಾ' ಎಂದು ಕೂಗಿಸಿತು. ಯಾಕಾದರೂ ಕೂಗಿದೆನೋ. 'ಅಮ್ಮಾ' ಹೊರಗೆ ಪಸರಿಸಿತೋ ತಿಳಿಯದು. ತಲೆಯ ಒಳಗೆಲ್ಲಾ ಧಿಮ್ಮೆನಿಸಿವ ಹಾಗೆ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸಿತು. ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಲು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ 'ಅಮ್ಮಾ...' - ಅಂತರ್ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ. ಈ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಯ ನೋವಿಗೇ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೂಗಬೇಕಿನಿಸಿದರೂ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಾದೆ. ಏನಾಯಿತು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನನಗೆ? ಎತ್ತ ಕಡೆ ತಲೆ ತಿರುಗಿಸಿದರೂ ನರವೆಳೆದು ಅಸಾಧ್ಯ ನೋವು. ಕೂಗಿದರೂ ಒಬ್ಬರೂ ಪತ್ತೆಯಿಲ್ಲ. ಕೈ ಕಾಲು ಆಡಿಸಿದಾಗ ನರವೆಳೆದರೆ ಎಂದು ಅನಿಸಿದರೂ, ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದೆ. ದೇವರ ದಯೆ. ಅವು ಸರಿಯೇ ಇದ್ದವು. ಕತ್ತಿಗೆ ಕೈ ಹಾಕಿ ನಾಜೂಕಾಗಿ ತಿರುಗಿಸೋಣವೇ ಎಂದು ಎರಡೂ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಕತ್ತು ಹಿಡಿದೆ. ಚೂರೇ‌ಚೂರು ಅಲಗಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಅಂತರ್ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿ ಹೊಮ್ಮಿತು. ಇಷ್ಟು ಕೂಗಿದರೂ ಯಾರೂ ಸಹ ಬರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಸಮಯ ಎಷ್ಟಾಗಿರಬಹುದು? ರೂಮಿನೊಳಗಂತೂ ಬೆಳಕು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸುತ್ತಿದೆ. ಅಯ್ಯೋ! ಹತ್ತರ ಮೇಲಾಗಿರಬಹುದೇ? ಹಾಗೇನಾದರೂ ಆಗಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟೊರಳಗಾಗಲೇ ಅಮ್ಮ ನನ್ನನ್ನ ಎಬ್ಬಿಸಬೇಕಿತ್ತಲ್ಲ? ಅರ್ರೇ! ಚಿಲಕ ಹಾಕಿಬಿಟ್ಟೆನೆ. ರೂಮಿನ‌ಬಾಗಿಲು ತಲೆಯ ಹಿಂದೆ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ ಇದೆ. ತಿರುಗಲಂತೂ ಅಸಾಧ್ಯ.  ಅಮ್ಮ ಸಾಕಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬಡಿದೂ ಬಡಿದೂ ಗಾಬರಿಯಾಗಿರಬಹುದೇ?